|
|
Tijdens haar hoogtijdagen en lang daarna waren de relikwieën van Maria Magdalena het object van intense aanbidding. Het vingerbeentje als getuige dat het verhaal dat het leven zin en richting gaf echt waar was. Magdalena had wonderen gezien, de meester der dood, die mensen uit de dood had opgewekt. En ze was zijn intiemste vriend. De symbolen drukken uit: het leven heeft zin, er is leven na de dood, en het zal voor jou - de rechtvaardige - goed zijn. Massaal kwam men op haar af om een wonder, een ander lot, een andere loop der dingen af te smeken.
Op geen andere plek in de wijde omtrek hebben mensen zo'n verdriet en hoop gehad. Als het noodlot toesloeg was het de plek om je je toestand eens goed te overdenken. Nog steeds is de crypte een ideale plek voor reflectie en meditatie. In vroeger tijden verdrongen zich de duizenden om een blik op de relikwieën van Maria Magdalena te werpen, er hun diepste zielenroerselen te overpijnzen en aan hun hemelse wensontvangers omhoog te zenden. Want nergens was het goddelijke heb zo nabij, in de figuur van de figuur van Maria Magdalena. Duizend jaar lang al knielen de gelovigen hier voor de nis met het reliek, en ze vragen Maria om genezing, om hulp, om leven. In de twaalfde eeuw, hoogtepunt van de Magdalenaverering in Vezelay, buitelden de wonderen over elkaar heen, tenminste zo beleefde men het. En het ging van zegt het voort. Vroeger was het knokken om even in de prachtige duizendjaar oude crypte, in het intieme hart van de kerk, symbool voor Christus, bij de relikwieën van Maria Magdalena, Jezus meest geliefde vrouw te kunnen vertoeven.De Kloosterorde
![]()
De broeders en de zusters van Jeruzalem tijdens een processie in de kathedraal.
Muziekfragment: Gezang uit de dagelijkse mis van de broeders en zusters van Jeruzalem in Vezelay />